قدمت آشنایی حوزویان با رایانه اشاره ؛ حجت الاسلام و المسلمین فیض، از فضلای خوش فکر و خلاقی است که به جهت آشنایی دیرینه اش با رایانه و دانش های مربوط به آن در حوزه منشا خدمات ارزنده ای بوده است. بعد از ظهر یکی از روزهای گرم تابستانی فرصتی دست داد تا با وی در مدرسه فیضیه قراری گذاشته و گپ و گفتی انجام دهیم.

وی که در حال حاضر به طور غیر رسمی کارشناس و مشاور، مرکز مدیریت حوزه های علمیه است که هم اکنون مدرس حوزه و قاضی دادگستری نیز می باشد ،در گفتگوی صمیمی با مرکز خبر حوزه ، به نکات مهمی درباره چگونگی آشنایی اش با رایانه به ویژه استفاده از آن در ساختار حوزه ، همچنین ضرورت های ورود طلاب به عرصه های نوین فناوری اطلاعات پرداخت و بیت الغزل سخنانش ، تاکید بر به روز بودن طلاب در شرایط کنونی بود.

آن چه در پی می آید برش های مهمی از سخنان این روحانی خوش فکر و فعال است؛

راستش را بخواهید آشنایی اولیه من با وسیله ای به نام رایانه به قبل از انقلاب و سال 55 بر می گرددکه در آن سال دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف بودم و ما یک واحد درس رایانه داشتیم.

البته رایانه آن زمان در ساختمان بزرگی در این دانشگاه قرار داشت که شاید بزرگی آن به اندازه نصف حیاط مدرسه فیضیه بود و قطعات این رایانه غول پیکر در سالن های مختلفی قرار داشت که این قطعات با کابل های بزرگ به هم وصل شده بودند.

*دانشگاه را نیمه کاره رها کردم

من در آن زمان دانشجوی رشته صنایع بودم و دانشگاه را به جهت این که به حوزه علاقه زیادی داشتم نیمه کاره رها کردم.

انقلاب که به پیروزی رسید بلافاصله در سپاه مشغول شدم، اما از آن جایی که روحیه‌ام چندان با کار نظامی سازگار نبود بعد از مدت کوتاهی به دفتر مرکزی جهاد سازندگی رفتم و در آن جا به همراه برخی دوستان تصویب طرح واگذاری زمین های کشاورزی را پیگیری کردیم.

*اجازه از آیت الله مشکینی برای ورود به حوزه

در یک ماه مبارک رمضانی که آیت الله مشکینی در کانون توحید تهران تدریس داشتند، با اذن ایشان که در واقع عموی بنده نیز بودند، وارد حوزه شدم؛ البته قبل از آن هم به جهت علاقه ای که داشتم کتب شهید مطهری را نیز می خواندم. از آن پس دیگر مشغول درس خواندن در حوزه بودم تا این که بحث رایانه های شخصی در سال 66 مطرح شد.

*سال هایی که رایانه در حوزه لوکس بود!

سال ها بعد، بنده مدیر مدرسه علمیه الهادی قم شدم و به دلیل مطالعاتی که داشتم می دانستم برای موفقیت در ارایه دروس حوزوی در مدرسه باید از رایانه کمک بگیریم. ما در مدرسه 600 طلبه داشتیم و به نظرم رسید که برای نظارت و مدیریت کارهای مدرسه به شدت نیازمند یک رایانه هستیم.

آن موقع یادم هست که مدرسه حقانی یک رایانه داشت البته فقط به عنوان ماشین تایپ از آن استفاده می شد. خب در آن زمان از نگاه حوزه، رایانه یک وسیله لوکس و غیر ضروری تشخیص داده می شد؛ بنابراین به ما رایانه نمی دادند تا این که مرحوم برادرم که دیپلمات بود، مبلغ 300 هزار تومان وجوهات بدهکار بود، با اجازه مرحوم آیت الله مشکینی این مبلغ را برای تهیه رایانه کنار گذاشتیم، البته باز هم با کمبود پول روبرو بودیم تا این که آیت‌الله حسینی بوشهری، مدیر وقت حوزه، سه قسط 150 هزار تومانی به ما کمک کردند که مجموعا با پول ما شد 750 هزار تومان، امّا باز هم برای خرید رایانه کافی نبود.

آن زمان یادم است که به طریقی از شرکت پلی اکریل اصفهان هم کمکی در حدود 200 هزار تومان دریافت کردیم و با این پول توانستیم یک دستگاه رایانه با چاپگر و لوازم جانبی آن خریداری کنیم.

*رایانه ای بدون برنامه !

مشکلی که آن موقع داشتیم این بودکه اگر چه ما سخت افزار را تهیه کردیم، اما نرم افزاری برای آن نداشتیم.

همان موقع به جهت مطالعاتی که در زمینه رایانه داشتم،یک برنامه مقدماتی نوشتم، اما این کافی نبود؛ بنابراین با کمک یکی از شرکت ها توانستیم برنامه خوبی تهیه کنیم که بعد ها مورد استفاده مدارس دیگر قرار گرفت.

*در استفاده از رایانه خط شکن بودیم

ما در آن موقع در استفاده از رایانه و تهیه برنامه رایانه ای برای حوزه خط شکن بودیم و یادم هست که مدارس مختلفی در آن زمان از برنامه ای که ما با همکاری یکی از شرکت های رایانه ای در قم تهیه کرده بودیم، بهره بردند.

البته بعد‌ها برای مدیران حوزه ثابت شد که رایانه دیگر یک وسیله لوکس و تشریفاتی نیست، بلکه حقیقتا یک ضرورت امروزی محسوب می شود.

این را هم بگویم که بنده در سال 77 به جهت آشنایی که با رایانه و برنامه های رایانه ای داشتم به عنوان مسئول برنامه ریزی آموزشی معاونت آموزش حوزه انتخاب و مشغول به کار شدم.

در آن زمان به طور جدی این بحث در حوزه مطرح بود که ما در بخش های مختلف نیاز به یک اتاق فکری داریم که همان موقع هم واحد ارزیابی تحصیلی در حوزه ایجاد و راه اندازی شد و خود من هم برای آن جا یک برنامه رایانه ای نوشتم.

*هر جا رفتم یک برنامه نوشتم

خلاصه من به هر جایی که رفتم نیاز به داشتن رایانه و برنامه رایانه ای را برای رتق و فتق هرچه بهتر امور احساس می کردم؛ چرا که به طور جدی معتقد بودم استفاده از رایانه انجام کارها را به مراتب آسان تر می کند.

ببینید الان خود شما برای پیدا کردن یک روایت و حدیث دینی با استفاده از یک دستگاه رایانه و نیز بهره گیری از نرم افزارهای جستجوگر فقهی می توانید به راحتی به مقصود خود در کم ترین زمان ممکن دست یابید.حسن اصلی این کار با توجه به اهمیت زمان این است که در وقت طلاب به شدت صرفه جویی می شود.

*طلاب به دروس حوزوی اکتفا نکنند

نکته ای که به ذهنم می رسد این است که طلاب نباید صرفا  وقت خود را به دروس متداول حوزوی بگذراند؛ چرا که به نظر من اکتفای صرف  به دروس حوزوی طلبه ها را از مباحث روز جامعه دور  می کند.

الان با یک حساب سرانگشتی مشخص می شود که ما در حوزه به طور متوسط سالانه 120 جلسه درس داریم و با این وجود استفاده از نوارها و سی دی های دروس، کمک بسیاری به طلبه در درس خواندن می کند و به ویژه برای کسانی چون من که شاغل هم هستند باعث می شود که آن ها از درس عقب نیفتند.

من از سال 79 وارد دستگاه قضایی شدم و هم اکنون نیز قاضی دادسرای قم می باشم . شاید برایتان جالب باشد که بدانید من حتی در دوره کارآموزی قضات یک برنامه برای مرکز آموزش قضات نوشتم.

* استفاده حداکثری از وقت

بنده عادت دارم که صبح ها پیاده از منزل به سرکار می روم و ضمن آن که در راه ورزشی هم می کنم با استفاده از هندزفری تلفن همراه، دروس حوزوی به ویژه دروس مرحوم آیت الله العظمی تبریزی را گوش می دهم . در حدود دو سال که این برنامه را داشتم و روزی یک جلسه درس این استاد بزرگ حوزه را گوش می دادم به لطف الهی توانستم بیش از 3 سال از دروس ایشان را گوش کرده و یک بار مرور کنم و نکته مهم این است که من برای این کار به اصطلاح از اوقات مرده ام استفاده کرده ام . الان هم یک دستگاه لب تاپ دارم که به من در کار و درس ها کمک زیادی می کند ضمن آن در حال حاضر روزی یک درس فقهی هم در مدرسه فیضیه دارم.

*انزوا و خودشیفتگی؛ آسیب های فراروی حوزویان

در حال حاضر به اعتقاد بنده دو خطر طلاب را تهدید می کند که شامل خود شیفتگی و انزوا می شود.آن چه مهم است این که روحانی باید زندگی اش همچون مردم باشد؛ البته طبعا اخلاق و رفتارش به مراتب باید از مردم بهتر باشد.

خطر انزوا هم که مطرح کردم به این معنا است که طلبه و روحانی در مقابل هر پیشرفتی مقاومت کرده و آن را به نحوی کنار بزند. باید دانست انزوا برای روحانیت مترادف با شکست است و از طرفی خود شیفتگی هم آسیب است و برای حوزه خطر دارد.

ما باید بتوانیم در جهت اهدافی که داریم پیشرفت های خود را بومی کنیم.از این منظر در روزگار کنونی ، بومی سازی تکنولوژی و تطبیق آن با فرهنگ بومی به ویژه درست استفاده کردن مطابق با نیاز ها از مظاهر تکنولوژی امروزی همچون رایانه ، اینترنت و تلفن همراه، اهمیت و ضرورت دوچندانی می یابد.

*در استفاده از تکنولوژی روز متعادل باشیم

در این خصوص آن چه که به نظر می رسد این است که نباید به هیچ وجه  در این باره دچار افراط و تفریط شویم. بلکه باید ضمن رعایت حالت تعادل و به منظور بهره گیری مطلوب از زمان از امکانات موجود استفاده کنیم و به ویژه در راه تبلیغ دین از آن ها بهترین بهره برداری را داشته باشیم.

انتهای پیام